මතකයන් දිගේ....II

වසන්තය

ඉගිලිලා ගිය ඉක්මන.....

නුඹද

නොහඳුනන්නෙකු වු අරුමය.....

මම තවම මෙතන

නුඹ කොහිද

හිතවත...??

වියලිලා

මැයි මාර හෙවණද,

මග බලා උන්නු ඒ මතකය

යායුතුද නොදැන මම අද දින

බලා හිඳිමි

නොපෙනෙනා අනන්තය.........

හිත කිරි ගෙහෙනා සීතල

සීතලට ගල් උන අත් දෙක

තව අයෙක් පිරිමදියි හෙමිහිට......

දැනෙන මුත් ඒ සෙනෙහෙ හෙමිහිට

හිත හඬයි තව හදනු බැරි ලෙස........

තවමත් මම ලොකු ප්‍රශ්නාර්ථයක.....ජීවිතේ කියන්නෙ නැවතිලා ඉන්න ඕනෙ තැනක් නෙමේයි.මම ඒක දන්නවා. ඒත් ,මම තාමත් බයයි අලුත් ජීවිතයකට.ඒ ජීවිතෙත් ,තවත් හමුවිමක් වෙලා වෙන්විමක් වුනොත්???ඇත්තටම මට ගොඩාක් බයයි, අලුත් පටන්ගැන්මත් ,මතකයන් ගොඩක් එක්ක වේදනාවක් විතරක් ඉතිරි කරල දාලා යාවි කියලා........


සෑහෙන කාලයක් තිස්සෙ මම විඳවපු , වින්ද ඒ වේදනාව මතක් වෙද්දි, ආයෙ ආයෙත් ඒ දුක් ගින්න උහුලන්න වුනොත් කියලා, මගේ හිත මාව බය කරනවා....

හැම දෙයක්ම වෙනස් වෙන ලෝකෙ, ආයෙමත් වතාවක් වෙනස් නොවී තියෙන්න පුලුවන් කියලා විශ්වාස කරන්න පුලුවන් දෙයක් තියෙනවාද?? ආයෙමත් මාව බය කරනවා.....

ඒත්, අනාගතේට බයේ, ජීවිතේ ඉස්සරහට යන්න බයේ, යථාර්තයට , ඇත්තට මූණ දෙන්න බයේ... මම හැමදාමත් මෙහෙම , මේ ඉන්න විදියටම..
මෙතනම නැවතිලා හිටියොත් හරීද??


ලබන සතියට.................


පලවෙනි කොටස කියෙව්වේ නැත්තම් මෙන්න පාර